Adalet İle İlgili Beyitler

(6/115)- (7/181)- (10/47)

Her zarardan sāye-i ‘adlindedir āsūde halk

İnnehüm ashābün kehfin innehü hısnün hasīn

Fuzûlî

Ol kadar āsūde ālem sāye-i ‘adlinde kim

H˘āb-gāh eyler gazāle pehlu-yı şīr-i neri

Nef’î

Rişte-i ‘adliyle ger bend etmese şirāzesin

Tār u mār olurdu eczā-yı kitāb-ı rüzgār

Nef’i

Cemşīd-i ayş u Dārā-yı dār u gīr

Kisrī-i ‘adl ü ref‘et ü İskender-i zaman

Bâkî

Gözünde güç göricek dil yapışsa nola zülfüne

Ki oldur adl zencīri asılmış tāk-ı Kisrā’dan

İbn-i Kemal

Bir şeh ki eder şer‘ ile kānūnu kārsāz

Zencīr-i adle beste eder şūr u āfeti

Seyyid Vehbi

Milket-i hüsne kākülün yek-ser

Virdi zencīr-i ‘adl ile ziver

Neşâtî

İrdi nesīm-i ma‘delet-i Kisrī-i bahār

Zencīr-i ‘adl çekdi çemenzāra cūy-bār

Bâkî

Meh cebīnün gurra-i ser-levha-i arş-ı berīn

Gün yüzün “Ve’ş Şems”ü hattun ayet-i “Ve’l-ādiyāt”

Haşimi

Cümle mahlūkun görürsin da‘ima ahvālini

On sekiz biñ âlemin rızkın virürsin bî-su‘āl

Cem Sultan

Yok bende bir amel sana şāyeste āh eger

A‘mālime göre vere ‘adlin cezā baña

Fuzūlî

Nām-ı Muhammedi ile ‘adl-i Muhammedi

Dīn-i Muhammedi ne müzeyyen düzetdi Hak

Şeyhî

Atik sıdk u ‘Ömer ‘adl u Mustafa sīret

Alī fütüvvet ü heybette Hamzā-yı sāni

Şeyhî

‘Adl ü dād-ı ‘Ömer ü sıdk u safā-yı sıddık

‘İlm ü irfān-ı Ali hilm ü hayā-yı ‘Osman

Bâkî

Ey ‘Ömer-‘adl ü Ali ‘ilm ü Aristo-hikmet

Ve’y Hızır-dāniş ü Ahmet-reviş ü ‘İsā-dem

Nef’î

Şāhid-i ‘ādil gözüm yaşıyla gönlüm odudur

Ārif olan ma‘cerām anlar güvāhımdan benim

Şeyhî

Da‘vāma yeter şāhid-i ‘ādil bu kasīde

İsbāta eger lāzım ise mazhar-ı ‘ālem

Nef’î

Çün şitā-yi zulmü ma‘dūm eyledi sultān-ı şer‘

‘Adl gülzārında açıldı gül-i hadān-ı şer‘

Hayâlî

Bülbülün kanın alup sürmekden ey şeh yüzüne

Adlün eyyāmında demdür k’ede istiğfār gül

Hayâlî

Şāh-ı ādil devridür var gūşmāl it ey sabā

Bülbüle cevr eylemekden itsün istiğfār gül

Necātî

Şer‘ ile olsa adâlet cârî³⁵

               Bunlarun birisi olmaz târî

Nabi

‘Adl bir makbul tā ‘attir ki kalmaz ecrsiz

‘Ādilin elbette kadrin arttırır Perverdigār

Fuzûlî

Bārgehi mahkeme-i ‘adl ü dād

Dergehi kehfü’l-ümem-i rüzgār

Nef’î

O sultan kim zamān-ı nev-bahār-ı ‘adl-i şāhīde

Yine deryāya rāci bir musaffa nehr-i cūşāndır

Şeyh Galib

Sensin ol hüsn ü letāfet birle cān mülkün tutan

Hem gönüller tahtı üzre ‘adl ile dād eyleyen

Şeyhî

Sen hemān cümle umūrunda adālet eyle

Gayriye mişkil olan sana olur emr-i yesīr

Nef’î

Vere memālik-i rūy-ı zemīne ‘adli şeref

Pür ede dehr-i zamānında inbisāt-ı amīm

Nef’î

Adlünle ider dehr mizacın felek ıslah

Şekkerle virür faide bimara benefşe

Necâtî

Ālemi mamur-u ābād eyledikçe ‘adl ile

Ola hakkında du‘ā-yı müstecāb-ı rūzgār

Nef’î

O sadr-ı kevkebe-güster ki ‘adl içün olmuş

Vücūdu mazhar-ı sırr-ı Celāl-i Rabb-i Rahīm

Nef’î

‘Adli bir gayetde kim devrinde kebg ü şahbāz

Birbirine āşiyānında gelir mihmān olur.

Nef’î

Ki ‘adli her ne irāde ederse hükmünden

Tecāvüz etmege olmaya hergīz imkānı

Nef’î

Hümāyun-pāye Sultan Ahmed-i ‘ādil ki düşmüştür

Zılāl-i sayebān-ı devleti kevn ü mekān üzre

Nef’î

Dāver-i ‘ādil ü ālī-nazar u pāk-nihād

Sāf-der-i pür-dil ü vālā-güher ü sāf-zamir

Nef’î

Şāh-ı ‘ādil Han Murād ol kim nesīm-i ‘adl ile

Lutfı bāg-ı ‘ālemi reşk-i gülistān eyledi

Bâkî

Kapuñda dād umar ey şāh-ı ‘ādil

Dil-i mecnūnı gör dīvāne geldi

Bâkî

Pādişāh-ı ‘ādil ü āli-neseb kim yaraşır

Etse ger serheng ü der-bān Keykubād u Kayseri

Nef’î

‘Adldür asl-ı nizâm-ı âlem

                   ‘Adlsüz saltanat olmaz muhkem

Nabi

Ol cevān-baht ki icrā-yı ‘adālette müdām

Nesāk-i şer iledir emr-i şerīfi tev’em

Fuzûlî

Şehā Fuzûlî-i zārım ki devr-i ‘adlinde

Buka-i emn ü emāndır bana makām u mekān

Fuzûlî

Āb-ı ‘adlünden humārını ider ıslāh mül

Būy-ı hulkundan sudāına kılur tımār gül

Necātî

Ālemi gül gibi handān itdi devr-i devleti

‘Ahd-i ‘adli i‘tidāl-ı māh-ı nīsān eyledi

Bâkî

Nizām-ı ‘adli o gāyetde kim ba‘id degül

İderse destini bālīn-i şir-i ücem

Neşâtî

Adālet-pīşe düstūr-ı cihān kim bīm-i kahrından

Girīzān olmada her kūşeden fitne şitāb üzere

Neşâtî

‘Adālet-pīşe hākān-ı felek-mesned Selīm Hān kim

Olur re’y-i münīri mihre rācih girse mīzāna

Şeyh Galib

Ger olsa münteşīr fermān-ı ‘adli kūh u sahrāya

Uyur āhū-bere zānū-yı şīrān-jiyān üzre

Nef’î

Ger olsa feyz-i hükm-i ‘adl ü dādı ‘āleme şāmil

Ederdi beççe-i kebk-i deri şāhbāz ile bāzı

Nef’î

O şāhenşāh-ı himmet-pīşe ‘adl-endīşe kim re’yi

Sabāhu’l-hayr-ı ikbāl oldu hakka çār erkāna

Şeyh Galib

Hān Selīm-i ma‘delet-pīrā o rūşen-re’y kim

Hak-i pāyı olsa lāyık sürme-i çeşm-i hakīm

Şeyh Galib

Nev nev sipāh īcād eder āheng-i ‘adl ü dād eder

Rūh-ı Resūlü şad eder hakka budur re’y-i ehem

Şeyh Galib

Karşusında ayagın tursın mülūk el baglasun

Kendü çıksın bārgāh-ı ‘adle dīvān eylesün

Bâkî

Sipihr-i izz ü cāha āftāb-ı zerre-perverdir

Serīr-i ‘adl ü dāda dāver-i dindār u dānādır

Nef’î

Hak iki ‘ādil Süleymān hakim etmiş ‘ālem

Evvel ü āhir kılıp sırr-ı ‘adālet āşikār

Fuzûlî

Harīm-i Hak çerāgı saltanāt şem-i şebistānı

Riyāz-ı ‘adl servi evc-i rahmet māh-ı tābānı

Fuzûlî

Sipihri pāk idüp şemşīr-i ‘adli gerd-i zulmetden

Fürūg-ı gevher-i tācı ziyā-bahş ola dünyāda

Neşâtî

‘Adl mīzānına ur bārī rakīb ile Cem‘i

Gör ki cevrüñ sanemā cümle beraber mi çeker

Cem Sultan

Sāhip-kırān denir o hidīv-i müeyyede

Kim ede Mehdī-veş kadem-i ‘adl ile kıyām

Şeyh Galib

Ol şeh-süvār-ı memleket-i ‘adl ü dād kim

Atı öñince olsa revā husrevān revān

Bâkî

Şehr-i dārü’l mülk-i ‘adlin seyr iden ‘āriflere

Hıtta-i ma‘mūre-i ‘ālem dih-i vīrān gelir

Bâkî

Sürūra erdi zaman halkı devr-i ‘adlünde

Elemlü gönlüm ile goncadur hemīn dil-teng

Hayālî

Hüsn-i re’yün āftāb-ı bī-zevāl-i mülk ü dīn

Lutf-ı tab‘uñ nev-bahār-ı bī-hazān-ı ma‘delet

Bâkî

Cihānda ‘adl ü dād u fazl u ihsān

Şeh-i ‘ādil Süleymān Hāne geldi

Bâkî

Adluñ katında cevr ü sitem dād-ı Keykubād

Hışmuñ yanında lutf u kerem kahr-ı Kahramān

Bâkî

Togup gün gibi zerrīn tāc ile burc-ı sa‘adetin

Yitişdi şarktan garba żiyā-yı ‘adl u ihsānı

Bâkî

Nitekim hıtta-i Bagdadı müşerref kılmış

Mazhar-ı merhāmet ü ‘adl Mehemmed Paşa

Fuzûlî

Cihān-ı ‘adl ü kerem āsmān-ı şevket ü şān

Muhit-i ālem-i cūd āftāb-ı evc-i himem

Nef’î

Cenāb-ı Han Selīm-i kār-fermā-yı kerem-mu’tād

Ki oldur himmet ü ‘adli yeniden eyleyen i‘cād

Şeyh Galib

Eyā sultān-ı ālī-himmet ü ser-dār-ı ‘ādil-dil

Ki sensin gevher-i insāf u dürr-i ma‘delet kānı

Fuzûlî

Şeb-çerāg-ı zulmet-i zulm ol vücūd-ı pākdur

Gevherin hakkā ki izhār itdi kān-ı ma‘delet

Bâkî

Revīş-i ‘adldedir mertebe-i kurb u kabūl

‘Adlsiz hākime da‘vā-yı hükümet ne revā

Fuzûlî

‘Adluñ katında cevr ü sitem dād-ı Keykubād

Hışmuñ yanında lutf u kerem kahr-ı Kahramān

Bâkî

Mülk-i hüsnün böyle zālim padişahı olmagıl

Kim sana zālim dese ‘ādil güvāhı olmagıl

Fuzûlî

Cevre māyil olmasın yari İlahî kimsenin

Zulmi ādet eylemesün padişāhı kimsenin

Necātî

Demen kim ‘adli yok yā zulmü çok her hāl ile olsa

Gönül tahtına andan gayrı sultan olmasın yā Rab

Fuzûlî

Hançer-i bi-dād ile kıydun tarahhum itmedün

Neyledün ey çarh-ı zālim neyledün kān eyledün

Neşâtî

Hān Mehemmed şeh-i ‘ādil ki zamān-ı ‘adli

‘İd ü nev-rūz gibi kıldı cihānı tezyīn

Bâkî

Niçün kim zāt-ı pākin mazhar-ı feyz-i ‘adālettir

Bu mülkün her günün nev-rūz u her faslın bahār eyler

Fuzûlî

Arza kıl benden du‘ā ol ma‘den-i insāfa kim

Feyz-i ‘adli ile perişan mülk tapmıştır nizām

Fuzûlî

‘Ālemi gül gibi handān itdi devr-i devleti

‘Ahd-i ‘adli i‘tidāl-ı māh-ı nīsān eyledi

Bâkî

Devr-i ‘adlinde mübāhāt eyleyüp der rüzgār

Kim bu günler ıyd u nev-rūz-ı zamanımdır benim

Nef’î

Neşāt-ı ahd-i ‘adliyle cihān ol denli hurrem-dil

Ki teşhis eylemek güç birbirinden mest ü hüşyārı

Nef’î

Ümīd ile tutalı dāmen-i ‘adāletini

İrişmez oldu giribān-ı mülke dest-i sitem

Fuzûlî

Revīş-i ‘adldedir mertebe-i kurb u kabūl

‘Adlsiz hākime da‘vā-yı hükūmet ne revā

Fuzûlî

Hançer-i bī-dād ile kıydun tarahhum itmedün

Neyledün ey çarh-ı zālim neyledün kān eyledün

Neşâtî

Mülk-i hüsnün böyle zālim padişahı olmagıl

Kim sana zālim dese ‘ādil güvāhı olmagıl

Fuzûlî

Mukadderdür nasîb-i bîş ü kem seng-i ‘adâletle 4a

Ki olmuş ser-nüvişt-i nakş-ı hâtem geh tehî geh pür

Agah

Savâbum da hatâdur gerçi mîzân-ı ‘adâletde

Yine sensin şefî‘üm ‘özr-i hˇâham yâ Rasûla’llâh

Agah

Pâdşâh-i felek-evreng-i ‘adâlet-güster

Revnak-i saltanat ârâyiş-i iklîm ü bilâd

Arpaeminizade Sami

‘Adâlet bî-şümâr ü merhamet bî-had kerem mebzûl

Felekden ehl-i hâcet şimdi bî-kayd-i temennâdur

Arpaeminizade Sami

Mühim-perdâz-i kânûn-i ‘adâletdür ki ahkâmı

Nesak-sâz-i umûr-i mu’dilât-i dîn ü dünyâdur

Arpaeminizade Sami

Tab’ıdur o üstâd-i nesic-bâf-i ‘adâlet

Kim mâha ider hâle gibi câme ketânı

Arpaeminizade Sami

O şâhenşâh-i ‘adl-âyîn-i evreng-i sa’âdet kim

‘Adâlet-pîşedür ‘ahdinde gerdûn-i sitem-mu’tâd

Arpaeminizade Sami

Togup gün gibi zerrîn tâc ile burc-ı sa’âdetden

Yitişdi şarkdan garba ziyâ-yı ‘adl u ihsânı

Baki

Cevrüñe göre vefâ itmeñ gerek sen ‘âşıka

Pâdişâh oldur ki kullara ‘adâlet gösterür

Behişti

Cihânda şimdi râh-ı ‘adl içinde togrı yürür yok

Safâsın dürr-i nazmuñ çeşm-i insâfıyla görür yok

Behişti

Toldu bâzâr-ı cihân bender-i insâfından

Kâfile kâfile kâlâ-yı adâlet geldi

Haşmet

Münteşir oldu adâletle cihâna nâmı

Harekâtın işiden âdeme hayret geldi

Haşmet

Gonce-i gülşen-i ahkâm u adâlet deheni

Müşk-bûy-ı nefesi feyz-i nesîm-i ihsân

Haşmet